Substancje, które zwalczają trądzik

Trądzik to przykra dolegliwość skórną, z którą muszą zmagać się zarówno młodzi ludzie, jak i osoby nieco starsze. Niestety nie można się poddawać, bowiem sposoby walki z wykwitami skórnymi istnieją. Co prawda walka z trądzikiem nie jest łatwa i przyjemna, aczkolwiek możliwa. Zanim sięgniemy po preparaty – kremy, maści, żele przeznaczone do leczenia tej skórnej dolegliwości, warto przyjrzeć się bliżej substancjom, które są w nich zawarte.

W czym tkwi sekret preparatów na trądzik?

Preparaty na trądzik – których na rynku kosmetycznym i farmaceutycznym jest wiele – zawierają w swoim składzie szereg dobroczynnych substancji. To właśnie dzięki nim możemy skutecznie uporać się z trądzikiem. Trzeba jednak wiedzieć, że nie wszystkie substancje nie działają jednakowo. Niektóre z nich nie są również wskazane dla wszystkich osób. Oto kilka tych substancji, które są najbardziej popularne.

Nadtlenek benzoilu – najczęściej stosowany

Najczęściej stosowaną substancją w leczeniu trądziku jest nadtlenek benzoilu. Jest to substancja, która wykazuje silne właściwości utleniające. Związek ten przyczynia się zatem do likwidowania beztlenowego środowiska bakterii sprzyjających powstawaniu trądziku. Nadtlenek benzoilu przyczynia się również do ułatwienia ewakuacji wydzieliny gruczołów łojowych (gdy łój produkowany jest w nadmiarze dochodzi do zaczopowania ujść gruczołów). Substancja wykazuje więc działanie komedolityczne.

Warto również dodać, że praktycznie nie istnieje oporność bakterii na działanie tego specyfiku. Można zatem bez obaw stosować go bez ograniczeń. Właściwości bakteriobójcze tego nadtlenku sprawiają, że dochodzi do znacznej redukcji bakterii ze szczepu Propionibacterium acnes, a co za tym idzie – nadtlenek benzoilu zmniejsza ilość powstających wolnych kwasów tłuszczowych. Dzięki temu efekt przeciwzapalny oraz komedolityczny jest wyraźniej wzmocniony.

Zaleca się, by kurację za pomocą nadtlenku benzoilu rozpoczynać od niskich stężeń tej substancji. Choć jest to dość bezpieczny specyfik, mogą jednak pojawić się pewne działania niepożądane (szczególnie wysuszenie skóry). Stopniowe przechodzenie do coraz wyższych stężeń substancji pozwala na nie dopuszczenie do skutków ubocznych.

Kwas azaleinowy – substancja numer dwa

W leczeniu trądziku dość często stosuje się preparaty zawierające w swoim składzie kwas azelainowy. Jest to substancja, którą wyróżnia wielokierunkowy mechanizm działania. Kwas ten wykazuje działanie antybakteryjne, które skierowane jest przeciwko dwóm szczepom bakterii: Propionibacterium acnes oraz Staphylococus epidermidis. Ponadto kwas azelainowy wykazuje działanie keratolityczne oraz przeciwzaskórnikowe.

Substancję tę stosuje się również do usuwania przebarwień pozapalnych. Kwas azelainowy przyczynia się do hamowania melanogenezy. Warto podkreślić, że substancja ta nie cechuje się lekoopornością u wspomnianych szczepów bakterii, a to oznacza, że preparaty zawierające tę substancję można stosować dość długo bez obaw o to, że w końcu straci swoją skuteczność. Co więcej – zaletą kwasu jest zmniejszone ryzyko pojawienia się działań niepożądanych.

Retinoidy – w leczeniu miejscowym i leczeniu ogólnym

Retinoidy, czyli pochodne witaminy A są ostatnimi czasy często stosowanymi substancjami w leczeniu trądziku. Najczęściej stosuje się specyfiki zawierające tretynoinę (kwas witaminy A), izotretynoinę (kwas 13-cis witaminy A). Ostatnio wprowadzono również stosuje się tazaroten oraz adapalen.

Retinoidy powodują normalizację procesów złuszczania się martwego naskórka w rejonie ujść gruczołów łojowych. Dzięki temu wydzielina gruczołów łojowych znacznie łatwiej ewakuuje się z przewodów wyprowadzających, a co za tym idzie – nie dochodzi do ich zaczopowania. To oznacza, że retinoidy – podobnie jak nadtlenek benzoilu  – wykazują działanie komedolitycznie.

Niestety trzeba liczyć się z tym, że terapia za pomocą  pochodnych witaminy A może wiązać się z pewnymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej pojawia się: zaczerwienienie, łuszczenie oraz wysuszenia skóry. By zmniejszyć ryzyko powstawania działań niepożądanych zaleca się rozpoczynanie kuracji retinoidami od najniższych stężeń. Warto również stosować te substancje na noc, bowiem w razie wystąpienia efektów ubocznych skóra „dojdzie do siebie” przez noc.

Z kolei retinoidy do leczenia ogólnego początkowo przeznaczone były do ciężkich odmian trądziku. Jednakże od jakiegoś czasu leki zawierające pochodne witaminy A podaje się także w przypadku dość powszechnego trądziku grudkowo-krostkowego.

Działanie leków zawierających retinoidy jest wielopłaszczyznowe. Substancje te przyczyniają się bowiem do wywierania efektu przeciwzapalnego oraz bakteriobójczego. Ponadto retinoidy wykazują właściwości keratolityczne i przeciwłojotokowe.

Trzeba jednak liczyć się z tym, że terapia ogólna za pomocą retinoidów wiąże się z występowaniem szeregu działań niepożądanych, do których między innymi zalicza się wysychanie śluzówek warg, jamy nosowej oraz spojówek. Ostrożność muszą zachować osoby, które mają rodzinne predyspozycje do cukrzycy oraz hipertrójglicerydemii.

5,1 k